Pas 47 vitesh mërgimi në Shtetet e Bashkuara, princi trashëgimtar i shahut të rrëzuar të Iranit, Reza Pahlavi, po rikthehet në qendër të vëmendjes politike.
Reza Pahlavi u rrit në mërgim pas revolucionit të vitit 1979, kur babai i tij u arratis në Egjipt. Ai u trajnuar si pilot luftarak në Teksas, SHBA. Tani, në moshën 65-vjeçare, ish-princi i kurorës po kërkon një rol të ri në vendlindjen e tij dhe po mbështet lëvizjet protestuese, duke u konsideruar një nga kundërshtarët më të njohur të Republikës Islamike të Iranit. Për autoritetet në Teheran, ai shihet si provokim, për shkak të frikës nga një ndryshim i mundshëm i regjimit i mbështetur nga jashtë, përfshirë Shtetet e Bashkuara.
Sipas raportimeve të DW, Reza Pahlavi konsiderohet nga disa iranianë si figurë shprese dhe kandidat kryesor për udhëheqje në rast të ndryshimit të regjimit. Gazetarja Moloud Hajizadeh shpjegon se për shumë iranianë, ai përfaqëson kujtesën e një epoke të orientuar drejt së ardhmes nën sundimin e babait të tij, që përfundoi me revolucionin e vitit 1979.
“Unë kam lindur pas revolucionit dhe jam rritur në sistemin arsimor të Republikës Islamike,” thotë Hajizadeh. “Në shkollë na paraqiteshin epokat e Shahut si të zymta, të karakterizuara nga shtypja, korrupsioni dhe diskriminimi. Por shumë nga këto probleme vazhdojnë të ekzistojnë edhe sot, dhe situata është përkeqësuar, me vetëm një pjesë të vogël të shoqërisë që përfiton nga burimet e vendit.”
Aktivistja feministe dhe politologe iraniane, Bahareh Hedayat, ka deklaruar më herët se “shumë njerëz duan rikthimin e monarkisë dhe besojnë se rruga që ndoqi Shahu ishte e duhura.” Në sytë e disa iranianëve, Shahu shihet si patriot me plane të mëdha. Midis viteve 1969 dhe 1979, Irani përjetoi një bum ekonomik me norma rritjeje reale midis 8% dhe 11%, ndërkohë që infrastruktura dhe sistemi arsimor u modernizuan. Megjithatë, periudha nuk ishte pa probleme, pasi shërbimi sekret Savak godiste ashpër opozitën.
Në disa intervista, princi Pahlavi ka bërë thirrje që populli iranian të vendosë për formën e qeverisjes përmes një referendumi pas një mundësie të ndryshimit të regjimit, duke përfshirë opsione si një republikë me president dhe kryeministër, një republikë parlamentare ose një monarki kushtetuese, e bazuar në modelin suedez.
