Politika shqiptare duket se ka hyrë në një fazë të re, ku diferenca mes mazhorancës dhe opozitës nuk është vetëm në numrat e mandateve, por edhe në mënyrën se si palët po e menaxhojnë pushtetin dhe betejën politike.
Mazhoranca vijon të jetë në pozicion të favorshëm. Kontrollon qeverinë, ka një strukturë të konsoliduar politike dhe një avantazh të rëndësishëm në terren. Përballë saj, opozita duket ende në kërkim të një formule që mund ta rikthejë në garë reale për pushtetin.
Problemi kryesor i opozitës nuk është vetëm rezultati elektoral. Përplasjet e brendshme, mungesa e një strategjie të përbashkët dhe debati për drejtimin e saj kanë krijuar një perceptim se ajo ende nuk e ka gjetur mënyrën për t’iu përgjigjur një mazhorance që prej vitesh është dominuese në skenën politike.
Në këtë situatë, pyetja që shtrohet është nëse opozita do të vazhdojë të mbështetet te denoncimet dhe akuzat ndaj qeverisë, apo do të tentojë të ndërtojë një alternativë konkrete politike.
Sepse për qytetarët nuk mjafton vetëm të thuhet se qeveria ka probleme. Opozita duhet të tregojë se çfarë do të bënte ndryshe, cilat do të ishin prioritetet e saj dhe, mbi të gjitha, nëse ka një ekip që mund të marrë përsipër drejtimin e vendit.
Nga ana tjetër, avantazhi i mazhorancës nuk do të thotë domosdoshmërisht se ajo nuk përballet me probleme. Kostoja e qeverisjes, akuzat për korrupsion, debatet mbi drejtësinë dhe çështjet sociale e ekonomike mbeten pika ku qeveria mund të përballet me presion politik.
Këtu qëndron edhe paradoksi i politikës shqiptare. Një mazhorancë me avantazh të qartë përballë një opozite që, pavarësisht akuzave dhe denoncimeve, ende nuk ka arritur të bindë një pjesë të konsiderueshme të elektoratit se është gati të qeverisë.
Nëse opozita nuk arrin të kapërcejë betejat e brendshme dhe të ndërtojë një projekt politik më të qartë, mazhoranca do ta ketë edhe më të lehtë të ruajë kontrollin e skenës politike.
Por politika shqiptare ka treguar se avantazhet nuk janë të përjetshme. Pakënaqësia e qytetarëve, zhvillimet brenda partive dhe veprimet e institucioneve të drejtësisë mund ta ndryshojnë shumë shpejt ekuilibrin.
Në fund, pyetja nuk është vetëm se kush ka më shumë pushtet sot. Pyetja më e rëndësishme është nëse opozita do të arrijë të shndërrojë pakënaqësinë ndaj qeverisë në një alternativë reale politike.
Deri atëherë, bilanci duket i qartë. Mazhoranca ka kontrollin, ndërsa opozita ende po kërkon rrugën për ta sfiduar.
